Overleven

Hoewel veel levensverhalen van mensen gehoord, toch ben ik altijd weer onder de indruk van hoe mensen verdriet en narigheid overleven.

Het zijn overlevingsstrategieën. Het woord zegt het al; manieren om te overleven en die destijds zo goed hielpen om het leven dragelijk te maken of bijvoorbeeld de verbinding met belangrijke anderen te behouden. Of te zorgen voor het systeem, het gezin waar je bij hoorde.

Vaak hoor ik hoe mensen zichzelf erom afwijzen, ze hun manier van doen dom of kinderachtig vonden, alsof je een keus had, zo jong als je was? Dat raakt me dan. Eerst al dat alles meemaken en dan nu ook nog jezelf erom veroordelen? Mijns inziens kan je beter compassie met je zelf tonen, destijds deed je wat nodig was. Het was te veel voor je en je kan er moe van zijn, maar je deed het toen niet voor niets.

Als je dat beseft, komt de keuze, de vrijheid en verantwoordelijkheid om het anders te gaan doen en dat is dan weer een heel nieuw proces… leren volwassen zorg dragen voor je zelf en degenen die je lief zijn.

Een hartelijke groet,

%d bloggers liken dit: